Nëse vizitoni Nju Jorkun, ka shumë gjasa të shihni një mi të madh duke vrapuar në stacionet e metrosë ose duke u zhdukur nëpër çarjet e trotuareve. Sot, këta brejtës janë bërë një nga simbolet më të njohura të qytetit, por ekspertët thonë se shpërthimi i popullsisë së tyre lidhet me një vendim të marrë më shumë se pesë dekada më parë.
Miu kafe, me origjinë nga Azia, mbërriti në Amerikën e Veriut në shekullin e XVIII përmes anijeve tregtare. Me kalimin e kohës, ai u përhap në qytetet e mëdha, duke përfituar nga afërsia me njerëzit dhe qasja e lehtë në ushqim.
Sipas ekspertëve, një pikë kthese ndodhi në vitin 1971, kur autoritetet e Nju Jorkut vendosën të zëvendësojnë koshat metalikë të mbeturinave me qese plastike. Ndërsa kjo e lehtësoi punën e shërbimeve të pastrimit, për minjtë krijoi një burim të pashtershëm ushqimi.
Një mi i rritur ka nevojë për vetëm rreth 30 gram ushqim dhe po aq ujë në ditë për të mbijetuar. Mjaftojnë disa thërrime ushqimi dhe pak ujë nga një rubinet që pikon për të siguruar mbijetesën e tij. Falë nuhatjes së zhvilluar, minjtë i gjejnë lehtësisht mbetjet ushqimore nëpër rrugët e qytetit.
Sipas të dhënave historike, në fund të viteve ’60 minjtë ishin të pranishëm në rreth 11 për qind të territorit të qytetit. Sot, ekspertët vlerësojnë se ata gjenden në afro 90 për qind të Nju Jorkut.
Megjithëse rikthimi i kontejnerëve të mbyllur shihet si një zgjidhje e mundshme, kostoja e lartë dhe sfidat logjistike e bëjnë të vështirë zbatimin në shkallë të gjerë. Për këtë arsye, autoritetet po fokusohen gjithnjë e më shumë në edukimin e qytetarëve dhe bizneseve për menaxhimin e mbeturinave.
Ekspertët janë realistë: Nju Jorku ndoshta nuk do të çlirohet kurrë plotësisht nga minjtë. Megjithatë, me menaxhim më të mirë të mbeturinave dhe kufizim të qasjes në ushqim, numri i tyre mund të zvogëlohet ndjeshëm. Deri atëherë, minjtë mbeten një nga “banorët” më të qëndrueshëm të metropolit amerikan.