Liqeni Aral, mes Kazakistanit dhe Uzbekistanit, ishte dikur liqeni i katërt më i madh në botë. Tkurrja e tij nisi në vitet 1960, kur autoritetet sovjetike devijuan ujërat e lumenjve që e ushqenin për të ujitur sipërfaqe të mëdha bujqësore, kryesisht me pambuk. Me pakësimin e prurjeve, liqeni humbi gradualisht pjesën më të madhe të sipërfaqes së tij, duke lënë pas shtratin e tharë dhe anije të braktisura mes rërës.
Në vend të ujit u formua shkretëtira Aralkum, ndërsa tharja dëmtoi ekosistemin dhe jetesën e komuniteteve përreth. Erërat shpërndajnë pluhur dhe kripë nga shtrati i ekspozuar, duke rënduar problemet mjedisore të rajonit. Megjithatë, ka edhe shenja shprese: diga Kok-Aral ka ndihmuar në rikuperimin e pjesshëm të pjesës veriore të liqenit. Historia e Aralit mbetet një shembull i pasojave afatgjata që mund të sjellë keqmenaxhimi i burimeve ujore.