Një studim i ri nga University of Lincoln po sfidon një nga idetë më të përhapura mbi natyrën njerëzore: se agresioni i përditshëm çon natyrshëm në dhunë vdekjeprurëse. Sipas kërkimit të publikuar në Evolution Letters, agresioni i lehtë dhe dhuna ekstreme nuk janë pjesë e të njëjtit proces evolucionar, por kanë zhvilluar rrugë të ndara.
Studimi, i udhëhequr nga Bonaventura Majolo së bashku me ekipin e tij, analizoi sjelljen e mbi 100 llojeve të primatëve, përfshirë edhe njerëzit. Rezultatet treguan se speciet që shfaqin shpesh konflikte të vogla apo grindje të përditshme nuk janë domosdoshmërisht më të prirura për akte vdekjeprurëse. Kjo bie ndesh me idenë tradicionale se ekziston një vazhdimësi lineare nga agresioni i lehtë drejt dhunës ekstreme.
Sipas të dhënave, format më të rënda të dhunës, si vrasja e rivalëve apo infanticidi, ndjekin modele të ndryshme evolucionare dhe lidhen me kushte specifike sociale dhe biologjike. Ndërkohë, konfliktet e përditshme duket se kanë funksione të tjera, si vendosja e hierarkisë apo mbrojtja e burimeve, pa u lidhur drejtpërdrejt me sjellje vdekjeprurëse.
Këto gjetje sugjerojnë se është gabim të konsiderohet agresioni si një tipar i vetëm dhe i pandarë. Në vend të kësaj, studiuesit theksojnë se duhet një qasje më e nuancuar për të kuptuar natyrën njerëzore, duke marrë parasysh faktorë të ndryshëm biologjikë, socialë dhe kulturorë. Në këtë kontekst, ideja se njerëzit janë “natyrshëm të dhunshëm” bëhet shumë më e diskutueshme dhe më pak e thjeshtë sesa mendohej më parë.
Ky studim kontribuon në debatin e vazhdueshëm në fushën e evolucionit dhe antropologjisë, duke sugjeruar se dhuna njerëzore nuk është një fat i paracaktuar biologjik, por një fenomen kompleks që ndikohet nga shumë faktorë të ndryshëm.