Herë pas here, Oscar-i për Aktorin më të Mirë shkon jo te performanca më e fuqishme të atij viti, por te aktori që “ia ka ardhur koha”. Diçka e tillë ndodhi më 2018, kur Gary Oldman fitoi me rolin e Winston Churchill në Darkest Hour. Ndonëse interpretimi i tij u vlerësua, shumë kritikë besojnë se çmimi iu dha më shumë si një shpërblim për karrierën e tij të gjatë sesa si njohje për interpretimin konkret. Kjo fitore la në hije Daniel Kaluuya-n, i cili me rolin e tij të jashtëzakonshëm në Get Out solli një energji të re dhe të paharrueshme në botën e kinemasë.
Sipas analistëve, një fitore e Kaluuya-s do të kishte përforcuar idenë se Oscar-i duhet të shpërblejë rrezikun, inovacionin dhe cilësinë, jo vetëm përvojën apo famën e gjatë. Edhe vetë Oldman ka qenë kritik ndaj mënyrës se si Akademia jep çmimet, duke kujtuar se jo çdo film fitues është domosdoshmërisht i denjë për titullin “Filmi më i Mirë”. Kjo ngre sërish pyetjen e vjetër: a vlerëson Akademia artin e atij viti, apo shpërblen figura që kanë pritur gjatë?